خط خون(قسمت اول)

درختان را دوست می دارم

که به احترام تو قیام کرده اند

و آب را

              که مَهر ِ مادر ِ توست ،

خون تو شرف را سرخگون کرده است .

شفق ، آینه دار ِ نجابتت ،

و فلق محرابی ،

              که تو در آن

                         نماز صبح شهادت گزارده ای .

*

در فکر آن گودالم

که خون تو را مکیده است

هیچ گودالی چُنین رفیع ندیده بودم

در حضیض هم می توان عزیز بود

                          از گودال بپرس !

*

شمشیری که بر گلوی تو آمد

هر چیز و همه چیز را در کائنات

                         به دو پاره کرد :

هر چه در سوی تو : حسینی شد

                         و دیگر سو : یزیدی.

اینک ماییم و سنگها

              ماییم و آبها

                         درختان ، کوهساران ، جویباران ، بیشه زاران

که برخی یزیدی

                  و گرنه حسینی اند .

خونی که از گلوی تو تراوید

همه چیز و هر چیز را در کائنات ، به دو پاره کرد !

                                                              در رنگ !

اینک هر چیز ، یا سرخ است

                         یا حسینی نیست !

*

آه ، ای مرگ تو معیار !

مرگت چنان زندگی را به سُخره گرفت

و آن را بی قدر کرد

که مُردنی چنان ،

                         غبطۀ بزرگ ِ زندگانی شد !

خونت

               با خونبهایت - حقیقت -

                         در یک طراز ایستاد .

و عزمت ، ضامن ِ دوام ِ جهان شد

                         - که جهان با دروغ می پاشد -

                                 و خون تو امضای "راستی" است ؛

                                          و ستیزه با ناراستی.

/ 0 نظر / 21 بازدید