بی قرار

 

آن نی خشکم

که بر لب های نوازشگر ناپیدای تو

که غصه ی فراق را در من می نوازی

به غربت خویش پی بردم

و اکنون نه در این عالم

که در خویشتن قرار ندارم

و نه در زیستن

که در بودن خویش نمی گنجم

که جامه ی تنگ خویشتنم .

                                         

                                                  "دکتر علی شریعتی"

/ 1 نظر / 18 بازدید