رویایی از تو

تو عاشقانه بخوان

سمیرا — Thu, 17 May 2012 23:59:51 GMT

من عاشقانه نگفتم تو عاشقانه بخوان

من با ترانه نگفتم تو با ترانه بخوان

من با بهانه نگفتم تو بی بهانه بخوان

من صادقانه....

که گفتم تو صادقانه بخوان

من عاشقانه نگفتم

تو عاشقانه بمان

بمان

که از تو سرشار می شود این پیر مرد عاشق و با تو جوان

دلم

اخ دلم....

دارم پراکنده می گویم تو که می فهمی اصلا برایم هیچ کس جز تو مهم نیست

اما وقتی تو مهم می شوی همه مهم می شوند

همه عزیز می شوند

حتی ان مورچه که بی بهانه زیر پایم....

یادت هست پایم را بلند کردم

که ذکر گوی از ذکر تو نیفتدد

دوست دارم بلند بنویسم و پراکنده چقدر هر روز بعضم رو بخورم و کوتاه بنویسم

دلم...

اخ دلم اما سبک نمی شود

راستی تو عاشق شده ای

گفته بودم

عاشق نشوی که دل تنگ چیز خوبی نیست

دلم....

تو عاشقانه بخوان..

شعر: علی ضیا

تکیه دادم بر باد و هر چه بادا باد

سمیرا — Sun, 29 Apr 2012 19:56:35 GMT

گفت سختمه
هراسون بود
همیشه خیره به یه جا
اما... اما تازگیا اینجوری نبود
گفت آروم تر بیا ندو... ندو...

میگفت زمین دیگه عینه سابق محکم نیست
آدمام همینجوری شدند...

سرمو خم کردم که دلیل حرفشو بپرسم دیدم نیست...

آه فراق یعنی تو
نمی دانم
شاید هم تو یعنی فراق

کسی چه میداند
شاید فردا باران ببارد..

این حس یه شب منو می کشه

سمیرا — Thu, 12 Apr 2012 22:34:45 GMT

عذابم بده بگو بدون تو من کی اَم...   ببین منو فقط به یک عذاب از تو راضی ام

هجوم عشقتو که رو به من کم نمی کنی...   عذابم بده تو که خلاصم نمی کنی

قلبم کنار حست خوشه...   این حس یه شب منو می کُشه

بغض شبام از اینه...    هر روز من همینه

اسمت ادامه ی من شده...    مثل نفس کشیدن شده

این حس از تو گفتن...   این بغض هر شب من

حس تو شبا می پیچه دور تنم...   عطرتو تا کی تو اتاقم بزنم

مثل من با درد تو می سازه تنم...   مثل تو هر شب پُرِ خالی شدنم

"شاعر:روزبه بمانی"

!یا امیر المومنین روحی فداک آسمان را دفن کردی زیر خاک؟

سمیرا — Thu, 05 Apr 2012 17:56:40 GMT

از تمام نخل ها پرسیده ام
آری اما پاسخی نشنیده ام

یا امیر المومنین روحی فداک
آسمان را دفن کردی زیر خاک؟

آه را در دل نهان کردی چرا؟
ماه را در گل نهان کردی چرا؟

یا علی جان تربت زهرا کجاست؟
یادگار غربت زهرا کجاست؟

تا ز نورش دیده را روشن کنم
بر مزارش شعله ها بر تن کنم

آه از آن ساعت که آتش در گرفت
جام را از ساقی کوثر گرفت

یاد پهلویش نمازم را شکست
فرصت رازو نیازم را شکست

آه زهرا تا ابد جاری بود
دست مولا تشنه یاری بود

اینجا بهشت روی زمین

سمیرا — Thu, 29 Mar 2012 22:34:31 GMT

هرچند حال و روز زمین و زمان بد است یک تکه از بهشت درآغوش مشهد است

حتی اگر به آخر خط هم رسیده ای آنجا برای عشق شروعی مجدد است

سی صد و شصت و پنجمین روز سال

سمیرا — Mon, 19 Mar 2012 13:09:50 GMT

داشتم به سالی که گذشت فکر میکردم ، به قشنگ ترین و سرخ ترین خاطره هام که از این سال دارم

به نظرم زیباترین خاطره امسالم روز عروسی خواهرم بودو در ادامه که با خاله شدنم همراه شد( فک کن جفتش با هم)

واقعا لحظه ی شیرینو نابی بود واسم

تو این دنیا شیرینیه خواهر زاده داشتنو با هیچی نمیشه عوض کرد.

تلخ ترینشم ... ... ... نه نگم بهتر تلخ ها رو بیخیال..

مهم اون قشنگاست تلخ ها همیشه بدن و دوست دارم فراموششون کنم

حالا اینارو نوشتم بچه ها تا بدونم زیباترین خاطره های شما از سال 90 چی بوده؟؟؟

دلم تنگه امام رضا

سمیرا — Fri, 09 Mar 2012 17:43:34 GMT

خیلی دلم میخواست مثل یکی از دوستام سال تحویل تو حرمت بودم

وقتی گفت بهم هفته دیگه این موقع تو قطارو سال تحویل مشهد و حرم، بهش حسودیم شد که چرا من نیستم

خیلی دلم تنگه امام رضا

چی میشد مگه اگه من و میطلبیدی؟!

دوباره یک غروب دلنشین
دوباره یک صدا،
صدای سبز
دوباره می پرد کبوتری
به دور گنبد حرم
دوباره چشمهای من
پر از نگاه کاشی و ستاره می شود
کنار حوض
دوباره ذهن من
پر از صدای بالهای یک فرشته می شود
نگاه کن!
من آن کبوترم
به دور گنبد طلایی اش
چه عاشقانه می پرم

بهار جاودان

سمیرا — Fri, 09 Mar 2012 17:22:42 GMT

وسال نو می شود

و چشمانم در انتظار

...در انتظار تو مولا

!!!

سمیرا — Thu, 23 Feb 2012 15:47:30 GMT

ایـن روزهــا احسـاس می کنم که چقدر شبیه ســکـوتـم!

چون با کوچکترین حــرفی می شکنم..!!!

...کودکی ما

سمیرا — Wed, 08 Feb 2012 21:54:14 GMT

ما: بچه های کارتون های سیاه و سفید

کارتونهایی که بچه یتیم ها قهرمانهایش بودند

ما پولهایمان را می ریختیم توی قلک های نارنجکی و می فرستادیم جبهه

دهه های فجر مدرسه هایمان را تزئین می کردیم

توی روزنامه دیواری هایمان امام را دوست داشتیم

آدمهای لباس سبز ریش بلند قهرمان هایمان بودند

آنروزها هیچکدامشان شکمهای قلمبه نداشتند

و عراقی های شکم قلمبه را که می کشتند توی سینما برایشان سوت می زدیم

شهید که می آوردند زار زار گریه می کردیم

اسرا که برگشتند شاد شاد خندیدیم

ما از آژیر قرمز می ترسیدیم

ما به شیشه خانه هایمان نوار چسب می زدیم از ترس شکستن دیوار صوتی

ما توی زیر زمین می خوابیدیم از ترس موشک های صدام

ما چیپس نداشتیم که بخوریم

حتی آتاری نداشتیم که بازی کنیم

ما ویدیو نداشتیم

ما ماهواره نداشتیم

ما را رستوران نمی بردند که بدانیم جوجه کباب چه شکلی است

ما خیلی قانع بودیم به خدا

صحنه دارترین تصاویر عمرمان عکس خانم های مینی ژوب پوشیده بود توی مجله های قدیمی

یا زنانی که موهایشان باز بود توی کتاب های آموزش A.B.C.D

زنهای فیلمهای تلوزیون ما توی خواب هم روسری سرشان می کردند

حتی توی کتابهای علوممان هم با حجاب بودند

ما فکر می کردیم بابا مامان هایمان ما را با دعا کردن به دنیا آورده اند

عاشق که می شدیم رویا می بافتیم

موبایل نداشتیم که اس ام اس بدهیم

جرات نداشتیم شماره بدهیم مبادا گوشی را بابا هایمان بردارند

ما خودمان خودمان را شناختیم

بدنمان را

جنسیتمان را یواشکی و در گوشی آموختیم

هیچکس یادمان نداد

و حالا گیر افتاده ایم بین دو نسل

نسلی که عشق و حال هایشان را توی شهر نو ها و کاباره های لاله زار کرده بودند

و نسلی که دارد با فارسی وان و من و تو و ایکس باکس و فیس بوک بزرگ می شوند

!و هیچکدامشان مارا نمی شناسند و نمی فهمند