|
و این خداحافظی آغاز یک سلام غریب است بر دست های خسته شهیدی که هنوز خاک مزارش بوی حنوط بهشتی می دهد.
من ایستاده ام
سبز
سرخ
نیلگون
و به رنگ هرچه نیلوفر خاموش.
من بوی دجله و نیلم
و طعم خاک ،
خاک نرم بقیع..
حق داری...
حق داری نشناسی ام
من کمی فرق کرده ام
کمی عجیب شده ام
کمی
فقط کمی
رنگم پریده است.
حرفی بزن..
من ایستاده ام
و این سنگ های سنگین و سخت
هنوز با یک کلام من به لرزه می افتند ،
و آسمان
هنوز هم که هنوز است
پیش پلک های من
تعظیم میکند.
باید آرام باشم ،
اما..
اما نمی توانم
چند روز وقت کمی است
تا غربت را باور کنیم
تا سال های سال
تنهایی ات به رنج زمانه پیوند خواهد خورد
و خورشید
از پشت شانه های غیبت
غروب خواهد کرد.
باید عادت کنی ،
شاید سهم من
عادت دادن توست به تنهایی
و به اینکه در این سالها
بوی سیب فراموشت شود.
اما من قول می دهم
در ساحل کوثر
یک باغ سیب بکارم
تنها برای تو.
راستی..
یک مشت خرما ذخیره اندوهت کرده ام،
آن گوشه
پشت ظرف های گلی مان.....
حالا
که بوی نهر و عود می آید
من بار بسته ام
سبک ،
یک تار موی تو را هدیه می برم
برای دل تنگی هایم
که سخت دلتنگ عطرتوست.
خداحافظ...
خداحافظ ای شهید غریب شعر هایم
که پنهانی ترین شعرها را برای تو می گفتم
باور کن که من هم شاعر بودم
چشم های تو شاعرم کردند.
|
