ممنوع نیستی که بچینمت
این ‎جا هم که بهشت نیست
تا گناه مادر را
تکرار کنم
… رنگ صلح چشم‎هایت
دهان تنهایی‎ام را
آب می‎اندازد
به شاخه‎ات نرسیده ، می‎لغزم
همیشه لغزیدن
بهانه‎ی خوبی است
برای فشردن دستی که دوستش داری !
وسوسه‎ی چیدن
رها نکرد ؛
رهایت نمی‎کند …
بچین !
ممنوع منم که بچینی‎ام !