به اندازه

              همه دنیا

                         دلم گرفته

ای کاش این کارو باهام نمیکرد..

تنها شش روز دیگر تا مهمانی تو

تا ماه عاشقی برای تو
                              مانده...

         انتظار آمدن ثانیه های مهربان تو

                                  چه زیبا آرامم می کند!

         و چه مهربانانه با من میگوید

                                    که انتظار بهترین روزها را باید صبوری کنم..

اتفاقا سراغت را گرفته ام از

قمری هایی که بعد از ظهرها برای باغچه بی حوصله مان

دارند یاکریم می خوانند از

همین مادربزرگ که تسبیحش را

برایت دارد می اندازد با ذکر های مداوم

اما

هنوز یک سطر مانده به تمام این شعر

  می خواهم که بیایی

                      آخر جواب مادبزرگ را

قمری ها هم نمی دهند

من هم

   دلتنگیم سردرد شدیدی گرفته و بهانه اش

               فقط انتظاری است که سایه امدن دارد...

روا بود که گریبان ز حجر تو پاره کنم
دلم هوای تو کرده بگو چه چاره کنم

تا کسی رخ ننماید ز کسی دل نبرد
دلبر ما دل ما برد و ز ما رخ ننمود..

گلهای خانه تو را میشناسند

و با طنین خوش گام تو آشنایند

وقتی به سر وقتشان میروی

                                  وقتی که با ناز

    دستی به روی سروگوششان میکشی

                                               یا آبشان میدهی

هم ساقه های بنفشه با احترام و تواضع

                              سر در گریبان فرو میبرند

هم حسن یو سف

تمام جمال خودش را نشان میدهد

                              هم شمعدانی

                                        با مهربانی

                                                دستی برایت تکان می دهد

     حتی گل کاغذی هم

         با گام موسیقی خندهایت

                     در دفتر شعر من میشکوفد