|
٢روز مشهد بودم خیلی عالی بود
سحرها تا طلوع آفتاب تو حرم کنار ضریح عین لمس بهشت تو این کوره راه دنیا بود
صف نماز جماعتش که تا آسمان بسته شده بود با قنوت هایی سراسر نور و مستی
کبوترهایی که جلد حرم بودن و عاشقانه بالای گنبد طلا پرواز می کردند
آسمان نزدیک به زمین بود و تنها عطر خدا بود که تمام صحن و سرا را گرفته بود
الله اکبر چه عظمتی بود آنجا!!!
هر باری که روبرو ضریح که میرسیدم زبونم بند میومد همه خواسته هامو یادم میرفت و اشک تو چشام حلقه میبست که چرا اینجام من با این همه گناه؟!!!! چرا؟ چرا؟
و غرق ناباوری میشدم که بعد 4 سال من رو دعوت کردی اینجا!
یا علی ابن موسی الرضا...
یا علی ابن موسی الرضا...
یا علی بن موسی الرضا تنها کلامی بود که میتوانستم راحت بگویم
دعای وداع را که دیروز صیح رو به روی اون عظمت، اون ضریح معصوم می خوندم دیوانه کننده بود
بازم ازش خواستم که منو یادش نره و صدام کنه و انتخابم کنه برا دیدار...
چقدر دلم تنگ شده حالا
و قتی اونجایی اصلا فکر نمی کنی که اگه بیای انقدر دلتنگ و بیقرار بشی واسه لحظه لحظه اون روزایی که اونجا بودی
اما وقتی کیلومتر ها دورتر میشی و نزدیک به خانه تازه میفهمی که چه جایی بودی، کجا بوده اونجا...
چه گویم مشهدت خاک برین است و یا خاک امیرالمومنین است
گمانم کربلا یا کاظمین است نه این خاک یل ام البنین است
پ.ن: آرزو میکنم که هر کسی که دوست داره آقا بطلبش و بره و از این فیض بهشتی بهره ببره.
پ.ن:امروز ٩ ربیع آغاز امامت امام زمان (عج) است سالگرد این انتظار تلخ و شرین رو تبریک میگم به همه.
به امید ظهورش...
|
