گفتم بگو :

سکوت کرد  و  هیچ نگفت  و  رفت
 

     و من هنوز گوش می کنم . . . . .

              ......      ......      ......

با توام ای سهراب ای به پاکی چون آب

نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مرد دیگه با چی کسی رو دل

خوش کرد؟

یادته گفتی بهم اومدی سراغ من نرم آهسته بیا که مبادا ترکی برداره

 تنهایی ام فقط با صدای تو پر می شود

تنهایی ام تا رسیدن به همه ی دست های عالم به هم

تا رسیدن همه دست ها به سمت افق

تا رسیدن همه ی انتظار ها به یک آمدن

تا رسیدن من به تو تنها با صدایت پر می شود

بگذار در کنار صدایت نفس تازه کنم

بگذار با صدایت خورشید را در شب نگاهم به طلوعی دوباره فرا بخوانم

بگذار با صدایت صدایم بگیرد ، بغض کنم ، گریه تازه کنم

ای صدای همه ی تنهایی های بی صدا

ای سکوت سرشار از نزدیکی نزدیک تر بیا

تنهایی ام فقط با صدای تو پر می شود..

_فرزاد حسنی/
 

..این ترانه رو تقدیم می کنم به بابای مهربون تر از گلم ، کسی که در کنار اون ایثار مهربانی و را آموختم و شکوفه زدم.

    .....        .....        .....  

           
سلام بابا جون سلام دستاتو می بوسم من /خسته شدی می دونم دلت گرفته حتمآ

وقتی نبودی بابا خواب تو رو می دیدم /تو تنهایی غصه رو از گریه هام می چیدم

بابا شبا نبودی هی می پریدم از خواب /آخرشم سئوالم از تو می موند بی جواب

یه جای ساکت همش بغض مو وا می کردم /هی با تو حرف می زدم میونه اشک و دردم

اشکامو پاک می کردم با غم دست سردم /عکس تو روبروم بود برات دعا می کردم

آخه اگه نباشی خنده نداره جایی  /بابا تو مهربونی مثله ستاره هایی

وقتی از سختیات می گی دلم می گیره /اشک می شینه تو چشات آدم می خواد بمیره

یادت می یاد رو دوشت وای میستادم بابا جون /وقتی می خواستی بری با گریه گفتم بمون

دست کشیدی رو سرم گفتی می یام دوباره /قلب بابا که بی تو دیگه امید نداره

بابا تو جیبت همش عکس منو می زاشتی /توی نگات همیشه یه دنیا غصه داشتی

شبایی که تو بودی آروم می رفتم تو خواب /مثله یه چشمه پاکی آروم مثله بوی آب

اگه یه وقت نباشی پائیز چشمام می یاد /آسمونش می گیره می باره ابراش زیاد

رو چین چینای دستت خستگی هات نشسته /بدون اگه نباشی دل منم شکسته

یادم نمی ره هیچ وقت چهره ی تو ، تو بارون /دون دون دنبالت تو برفای زمستون

تو شوق دیدن تو بند می یومد زبونم /از غم دوری تو اشک می یومد رو گونم

وقتی می خنده بابام خونه طلایی می شه /مثله نوازش خواب روتن سرد بیشه

شعرم اگه غم داره یه چیزی رو کم داره /قلب بابا شکستن عاقبتی نداره

خداوند روز اول آفتاب را آفرید ،

روز دوم ،   دریا را

روز سوم ،   صدا را

روز چهارم ،   رنگ ها را

روز پنجم ،   حیوانات

روز ششم ،   انسان را

و روز هفتم ،

خداوند اندیشید  دیگر چه چیزی را نیافریده است ؛

پس تو را .. 

برای من آفرید.

                           *    *    *

         /شهر پرنده ها کجاست/

چه با شتاب اومدی ! گفتم برو ! اما نرفتی و باز هم کوبه ی در رو کوبیدی .

گفتم : بسه برو ! گفتم : اینجا سنگین است و شلوغ . جا برای تو نیست . اما نرفتی . نشستی و گریه کردی .

آنقدر که گونه های من خیس شد .

بعد در را گشودم و گفتم : نگاه کن چقدر شلوغ است ! و تو خوب دیدی که آنجا چقدر کاغذ و حرف و تنهایی و بغض و زخم و یاُس و

دلتنگی و اشک و آشوب و مه و تاریکی و سکوت و ترس و اندوه و غربت در هم ریخته است و دل گیج گیج بود . و دل سیاه و شلوغ وسنگین .

گفتی : اینجا رازی نیست ! گفتم راز ؟ گفتی : من رازم ..

و آمدی ... بعد چشمانت  از میان آن قاب سبز جادو کردند و گویی طوفانی غریب در گرفت .

آنچنان که نزدیک بود دل از جا کنده شود و من می دیدم که حرفها و کاغذها و یاُس ها و تاریکی ها و ترس و آشوب ومه و سکوت و زخم و دلتنگی و غربت و اندوه ٫ 

مثل ذرات شن در شنزار از سطح دل روبیده می شوند و چون کاغذ پاره هایی در آغوش طوفان گم می شدند .

خانه پرداخته شد و خلوت و عجیب سبک . و تو در دل هبوط کردی . گفتم چیستی ؟ گفتی : راز !

هر چه می نوشمت تشنه ترم ای عطش آورترین آب ! ای تلخ ترین شیرینی !

ای سبکترین سنگینی ! تو غمناکترین شادی زندگیم هستی .

تو شادی بخش ترین اندوه هستی ام هستی .

ای اتفاق پیچیده ! چرا مرا نمی سوزانی ای سردترین شعله ی هستی!

ای پر سنگین رها شده از گم نامترین پرنده ی مهاجر هستی !

 شهر پرنده ها کجاست ؟